فیدل کاسترو و اطلاعات جالبی از زندگی او

0

فیدل کاسترو و اطلاعات جالبی از زندگی او

فیدل کاسترو

فیدل کاسترو با نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث (به اسپانیایی: Fidel Alejandro Castro Ruz)، (۱۳ اوت ۱۹۲۶–۲۵ نوامبر ۲۰۱۶) سیاستمدار و انقلابی کوبایی بود. وی علاوه بر رهبری انقلاب کوبا، از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ میلادی به عنوان نخست وزیر کوبا و سپس به عنوان رئیس جمهور این کشور از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸ مشغول فعالیت بود. حزب کمونیست کوبا که تنها حزب سیاسی در نظام تک حزبی کوبا است؛ از سال ۱۹۶۵ تا سال ۲۰۱۱ تحت رهبری وی اداره می‌شد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۷۶ میلادی دبیرکل حزب، رهبری حکومت را در دست دارد.[۱] کاسترو یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در آمریکای لاتین به شمار می‌رود. در دوران زمامداری وی در کوبا صنایع و تجارت ملی‌سازی شد و اصلاحات سوسیالیستی دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد. کاسترو هم‌چنین دو دوره دبیر کل جنبش عدم تعهد بود.
کاسترو یکی از شخصیت‌های بحث‌برانگیز جهان معاصر بوده است. وی جوایز مختلف بین‌المللی به دست آورده و حامیانش او را قهرمان سوسیالیسم، ضد امپریالیسم و بشردوستی و کسی که توانسته استقلال کوبا را در برابر امپریالیسم آمریکا حفظ کند، می‌دانند. در مقابل؛ منتقدانش وی را یک دیکتاتور تمامیت خواه می‌دانند که دولتش باعث بروز موارد متعدد نقض حقوق بشر، آوارگی بیش از یک میلیون کوبایی و تضعیف اقتصاد کشور شده است.

زندگی ‌نامه

فیدل کاسترو در تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۲۶ در شهر بیران واقع در استان سابق اورینته متولد شد. خانوادهٔ وی از زمین‌داران مرفّه بودند. او بعد از گذراندن دورهٔ ابتدائی در روستا به مدرسه‌ای خصوصی واقع در شهر سانتیاگو د کوبا و سپس هاوانا رفت و پس از آن از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاوانا فارغ‌التحصیل شد.

زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه می‌کردند.[نیازمند منبع] او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن شد. این گروه نتوانست از کوبا خارج شود.[نیازمند منبع] بارها فیدل کاسترو در طرح‌ریزی و اجرای این‌گونه نقشه‌های ضد امپریالیستی نقش داشت.

او در ۱۹۵۹ میلادی توانست، نظام فالگنسیو باتیستا را شکست دهد و حکومت کوبا را دست گیرد. رامون کاسترو، برادر بزرگتر او روز ۴ اسفند ۱۳۹۴ (۲۳ فوریه ۲۰۱۶) در ۹۱ سالگی درگذشت.

درگذشت

فیدل کاسترو ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. تلویزیون کوبا بامداد روز شنبه این خبر را به نقل از رائول کاسترو اعلام کرد. گزارش‌ها حاکی است که رائول کاسترو، رئیس جمهوری وقت کوبا، با حضور در تلویزیون این کشور گفته است: «فرمانده کل انقلاب کوبا ساعت ده و ۲۹ دقیقه شامگاه جمعه درگذشت». به گزارش خبرگزاری فرانسه، رائول کاسترو گفته است: طبق وصیت فیدل کاسترو جسد وی روز شنبه سوزانده خواهد شد. مراسم تشییع جنازه فیدل کاسترو ۴ دسامبر ۲۰۱۶ برگزار می‌شود.

اندیشه‌های فیدل کاسترو

اندیشه‌های اجتماعی و سیاسی فیدل کاسترو با عنوان کاستروئیسم (به انگلیسی: Castroism) شناخته می‌شود.

کاسترو نه فردی مذهبی بلکه ضد مذهب بود و کلیسای کاتولیک را یک نهاد طرفدار سرمایه‌داری به شمار می‌آورد.

جنبش انقلابی کوبا که از ۱۹۵۳ آغاز شد، در شروع مبارزه ایدئولوژی یا نظریه روشنی نداشت و هدف آن تنها سرنگونی رژیم فاسد باتیستا بود. آمیزش جنبش چریکی با کمونیسم از ۱۹۶۱ پدید آمد و آن هنگامی بود که کاسترو به مارکسیسم- لنینیسم روی آورد و آن را ایدئولوژی رسمی کوبا کرد. اهمیت این ایدئولوژی بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است. بنا بر این روش، پیشاهنگان انقلابی، به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی از مناطقی روستایی و کوهستانی که خارج از چتر امنیتی رژیم حاکم است به وجود آورند. به عبارت دیگر، کاستروئیسم نیز مانند لنینیسم و مائوئیسم، روش یک انقلاب پیروزمند در یک کشور را به عنوان مدل برای کشورهای دیگر عرضه می‌کند. با این مدل، هم کاسترو و هم چه گوارا، اندیشه‌های مارکسیستی و لنینیستی دربارهٔ مراحل انقلاب را که تحول طبقاتی تعیین کننده آن است، کنار می‌گذارند.

حواشی

در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، هم‌جنس‌گرایان کوبا تحت شدید‌ترین فشارها قرار گرفتند. حکومت فیدل کاسترو آن‌ها را به‌منظور «تجدید تربیت و پرورش»، روانه‌ی اردوگاه‌های کار اجباری کرد. فیدل کاسترو سال‌ها بعد اعتراف کرد که این سیاست غلط بوده است.

در سال ۱۹۸۰ میلادی، فیدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا، به ۱۲۵ هزار نفر از کوبایی‌هایی که خواستار ترک کوبا بودند، اجازه داد تا از طریق بندر ماریل طی یک مهاجرت انبوه، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کنند.


جملات فیدل کاسترو

بیوگرافی فیدل کاسترو، رهبر انقلابی کوبا

فیدل کاسترو، رهبر انقلابی کوبا بود که رکورددار ۶۳۸ سو قصد مختلف نیز می‌باشد. کاسترو در ۱۹۲۶ متولد و در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.

فیدل کاسترو رکورددار فرار از ۶۳۸ سوء قصد مختلف است به طوریکه در ۲۰ مکان مختلف جابه جا می‌شد. کمتر کسی می‌دانست که وی کجا می‌خوابد، علاقه زیادی به غواصی در آبهای کارائیب داشت و طی ۴۷ سال در مستند قدرت بودن سخنرانی‌هایی کمتر از چهار پنج ساعت تا ده یازده ساعت نداشت، شوخ طبع و پرطنز بود‌.

دسته‌ای از او به عنوان مبارز و مرد انقلاب و قدرت یاد می‌کنند که مرگش آنها را متاثر می‌کند اما دسته‌ای دیگر مرگ او را پایانی بر دیکتاتوری حاکم بر کوبا می‌دانند.

زندگی نامه فیدل کاسترو

فیدل کاسترو با نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث در ۱۳ اوت سال ۱۹۲۶ در شهر بیران، در استان اورینته کوبا و در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمد. خانواده او اسپانیایی‌هایی بودند که به امید آینده‌ای بهتر به کوبا مهاجرت کرده بودند و پدرش با سرمایه‌گذاری در خط آهن کوبا به کار نقل و انتقال شکر در کوبا مشغول شد و از وضعیت مالی خوبی برخوردار شد.

او بعد از گذراندن دوره ابتدایی در مدارس کاتولیک روستا، به مدرسه‌ای خصوصی در سانتیاگوی کوبا رفت و تحصیلات خود را به پایان رساند. سپس به هاوانا رفت و از دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا فارق التحصیل شد.

آغاز فعالیت‌ های سیاسی

کاسترو در سال ۱۹۴۷ و در همان دوران دانشجویى به یک فعال سیاسى تبدیل شد و در اقدام سیاسى تبعیدشدگان دومینیکن براى سرنگونى دیکتاتور دومینیکن به نام “رافائل تروجیلو” شرکت فعال داشت و سال بعد در شورش‌هاى مناطق و حومه شهر بوگوتا در کلمبیا شرکت کرد.

مهم‌ترین خصلت سیاسى فیدل در آن زمان عقاید و نظرات ضد آمریکایى او بود هرچند هنوز با نام یک مارکسیست از وی یاد نمی‌شد.

در سال ۱۹۵۱ فیدل به عضویت حزب اصلاح طلب ارتدوکس درآمد و از طرف حزب خود وارد انتخابات براى حضور در مجلس عوام شد و درست پیش از انتخابات ژنرال “فولجنیکو باتیستا”، طی یک کودتای خونین قدرت را در دست گرفت. بسیاری از گروه‌های سیاسی کوبا برای مخالفت و براندازی دیکتاتوری باتیستا بسیج شدند که در این میان فیدل رهبری ۱۶۰ شورشی را بر عهده داشت. محاسبات کاسترو در این شورش درست از کار درنیامد.

فیدل و یارانش دستگیر و به جرم اقدام براندازانه علیه حکومت کوبا محاکمه شدند. در مدت دادگاه خود مدام اصرار داشت ثابت کند که برای کمک به برقراری دموکراسی چنین اقدامی انجام داده ولی با این حال مجرم شناخته و به ۱۵ سال زندان محکوم و سپس به مکزیک تبعید شد.

دو سال بعد، باتیستا که قدرت خود را امن و مطمئن می‌دید، دستور عفو عمومی داد و زندانیان سیاسی از جمله فیدل کاسترو از زندان آزاد شدند. کاسترو به همراه برادرش “رائول” به مکزیک رفتند و جنبش ۲۶ جولای را به راه انداختند و به همراه “ارنستو چه گوارا” انقلابی آرژانتینی، ارتش انقلاب را سازماندهی و شروع به عضوگیری کردند.

او سرانجام با پشتیبانی این نیرو‌های چریکی توانست حکومت استبدادی فلوخنسیو باتیستا را در سال ۱۹۵۹ سرنگون کند و از همان رمان، قدرت را در این کشور در دست گرفت.

مخالفت با سیاست‌ های آمریکا

فیدل کاسترو پس از به دست گرفتن حکومت در کوبا مخالفت با سیاست‌های آمریکا در کوبا و آمریکای جنوبی را سرلوحه سیاست‌های خود قرار داد.

آمریکا که منافع خود را در کوبا در خطر می‌دید، تلاش کرد وی را با انجام توطئه‌هایی حمایت شده از سوی سازمان سیا (سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا)، به قتل برساند. دولتمردان واشنگتن حتی با حمایت از چریک‌های ضد انقلاب کوبا، در سال ۱۹۶۱ به فرمان جان اف کندی رییس جمهوری وقت آمریکا حمله‌ای به خلیج خوک‌ها در کوبا انجام دادند که در این حمله نیرو‌های وفادار به فیدل کاسترو ، چریک‌های ضد انقلاب کوبایی را شکست دادند.

در زمان زمامداری کندی بر کاخ سفید همچنین بحران استقرار موشک‌های شوروی در کوبا پیش آمد، که آن بحران از طریق دیپلماتیک و با خروج موشک‌های شوروی از کوبا به طور مسالمت آمیز به پایان رسید. در حالی که احتمال آن نیز می‌رفت که بر سر استقرار موشک‌های شوروی در کوبا جنگی عالمگیر میان دو قدرت بزرگ آن زمان در گیرد.

واگذاری قدرت

در ۳۱ ژوئیه سال ۲۰۰۶ فیدل کاسترو به دلیل انجام یک عمل جراحی در روده بزرگ، قدرت را به طور موقت به برادرش رائول کاسترو واگذار کرد. این اولین باری بود که کاسترو قدرت را موقتا به فرد دیگری انتقال می‌داد.

کتاب “سال‌های اول زندگی من”

برخی از کارشناسان بر این باور هستند که کاسترو در سال ۱۹۲۷ متولد شده است. پیتر جی بورن در کتاب فیدل که در سال ۱۹۸۶ انتشار یافته است به این نکته اشاره می‌کند که سال تولد فیدل کاسترو را ۱۹۲۶ در شناسنامه‌اش ثبت کردند تا او بتواند یک سال زودتر به مدرسه برود. فیدل کاسترو خود در زندگینامه‌اش تحت عنوان “سال‌های اول زندگی من” به این نکته اشاره می‌کند که در سال ۱۹۲۶ متولد شده و می‌نویسد:

” من ۲۶ ساله بودم که مبارزه مسلحانه را آغاز کردم، من در روز سیزدهم متولد شدم که نصف عدد ۲۶ محسوب می‌شود… الان که به این مساله فکر می‌کنم به این باور می‌رسم که به احتمال زیاد امری فلسفی درباره عدد ۲۶ وجود دارد.”

سال‌های پایانی فعالیت و زندگی کاسترو

فیدل کاسترو که به مدت ۴۹سال قدرت را در کوبا در دست داشت در تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ از تلاش برای تصدی یک دوره ریاست جمهوری جدید در کشورش منصرف شد و برادر ۷۶ ساله‌اش رائول کاسترو در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۰۸جانشین وی شد.

مخالفان کاسترو

مخالفان کاسترو از همان ابتدا در یک نکته اتفاق نظر داشتند، اینکه این انقلاب وابسته به شخص کاسترو است و اگر او نباشد انقلاب خیلی زود شکست خواهد خورد. با همین تحلیل از اولین روزهای به قدرت رسیدن کاسترو، نقشه‌های مختلفی برای ترور او طراحی و اجرا شد.
شاید معروف ترین تلاش برای ترور کاسترو همان سیگار برگ معروف باشد. سیگار برگی که دانشمندان سازمان سیا ساخته بودند و به جای تنباکو از مواد منفجره پر شده و قرار بود در صورت کاسترو منفجر شود. تیم محافظان کاسترو این طرح را هم مثل خیلی طرح‌های دیگر کشف و خنثی کردند. اما سیگار برگ انفجاری تنها یکی از نقشه های ترور بود.

نقشه‌هایی که “فابیان اسکالانته” رئیس سابق سرویس‌های امنیتی کوبا تعداد آنها را ۶۳۸ مورد ذکر کرده است. برای همین است که خیلی‌ها عقیده دارند نام فیدل کاسترو باید از نظر تعداد دفعاتی که به جانش سوء قصد شده، در کتاب رکوردها ثبت شود.

کاسترو در رسانه‌های ایران

رسانه‌های ایران پیوسته به کاسترو توجه داشته‌اند. خاطرات شخصی وی با نام “خاطرات شخصی فیدل کاسترو” با ترجمه فارسی علی اکبر عبدالرشیدی در سال ۲۰۱۱ از سوی انتشارات روزنامه اطلاعات منتشر شد. مترجم این کتاب در سال ۱۹۸۵ نیز در جریان برگزاری اجلاس سران جنبش عدم تعهد در زیمبابوه با وی مصاحبه‌ای انجام داد.

کاسترو در این کتاب پرده از ارتباطات پنهان با کندی، معرفی رابطان خود با کاخ سفید و همکاری‌های ناگفته‌اش با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) برداشته است، اظهار داشت: نویسنده ضمن تأیید نقش پررنگ و فعال کوبایی‌های تبعیدی در آمریکا و مافیا در کاخ سفید، این موضوع را به‌طور مستقیم به مسوولان نامشخصی در نظام سیاسی، امنیتی آمریکا نسبت داده، خودش را از این اتهامات مبری می‌داند. وی در این نوشتار علت گرایش‌های سوسیالیسی خود را تشریح و در عین حال به ناکامی کمونیسم و دلیل شکست آن در انقلاب کوبا تأکید می‌کند.

وصیت‌نامه و فوت فیدل کاسترو

فیدل کاسترو، در وصیت‌نامه‌ی سیاسی خود چنین بیان می‌کند: “انقلاب کوبا دسترنج یک نفر نیست و نمی‌تواند هم باشد. این انقلاب حاصل قهرمانی‌های یک خلق تسلیم‌ ناپذیر است. میلیون‌ها کوبایی آماده‌اند از این انقلاب تا آخرین قطره‌ خون به دفاع برخیزند. هیچ نیرویی در جهان قادر نخواهد بود مقاومت ما را در هم بشکند و استقلال ما را نابود سازد. در کوبا سوسیالیسم و از همه بیشتر سوسیالیسم، ماندگار خواهد بود.”

فیدل کاسترو در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.


مرگ فیدل کاسترو

عجیب‌ ترین روش ها برای ترور فیدل کاسترو؛ معشوقه آلمانی و سیگار مسموم

رییس گارد حفاظتی فیدل کاسترو رهبر پیشین انقلاب کوبا تأکید کرده که وی از سال ۱۹۵۹ تا سال ۲۰۰۶ در مجموع از ۶۳۸ سوءقصد جان سالم به در برده است.

به گزارش العالم، فیدل کاسترو رهبر سابق کوبا که روز شنبه خبر درگذشت او منتشر شد، در زندگی سیاسی خود از سال ۱۹۵۹ تا سال ۲۰۰۶ در مجموع از ۶۳۸ سوءقصد جان سالم به در برد.

همه این سوءقصدها پیش از واگذاری قدرت فیدل کاسترو به برادرش رائول کاسترو در سال ۲۰۰۶ روی داد و سازمان جاسوسی آمریکا (سیا) عامل آنها بوده است. در این یادداشت به برخی از عجیب‌ترین سوء قصدها به جان فیدل کاسترو اشاره شده است:

عجیب‌ ترین روش ها برای ترور کاسترو

۱- معشوقه افسونگر؛ ماریتا لورنز (Marita Lorenz)،‌ دختر ناخدای آلمانی و هنرپیشه آمریکایی، یکی از افراد مرتبط با کاسترو بود که پذیرفت با سیا همکاری کند، وی درصدد خوراندن قرص مسموم به کاسترو برآمد که کاسترو از نقشه ترور او باخبر شد اما او را بخشید و بعد طردش کرد.

۲- سیگار مسموم؛ سازمان سیا فوریه سال ۱۹۶۰ یک مأمور دو جانبه را برای آغشته کردن سیگار مورد علاقه کاسترو به سمی مهلک، استخدام کرد. این سم می‌توانست وی را در مدت کوتاهی از پای درآورد. گفته می‌شود در فوریه ۱۹۶۱ این سیگار به مأمور دوجانبه داده شد اما ظاهرا وی در نهایت به دلیل ترس از اجرای سوءقصد منصرف شد.

۳- صدف دریایی؛ سیا با اطلاع از علاقه کاسترو به غواصی قصد داشت مواد منفجره را در صدفی در مکان مورد علاقه وی جاسازی کند. آنها می‌خواستند صدفی مصنوعی را با رنگ‌آمیزی جذاب کنند تا مطمئن شوند که نظر کاسترو به آن جلب خواهد شد و با نزدیک شدن وی به آن منفجر می شد، اما این طرح ترور نیز ناکام ماند.

۴ – لباس شنای مسموم؛ سازمان سیا تصمیم گرفت در بحبوحه نبرد خلیج خوک‌ها به رهبر کوبا یک لباس شنا هدیه دهد! در سال ۱۹۷۵، کمیته اطلاعات سنا اعلام کرد “مدارکی محکم” در اختیار دارد که نشان می‌دهد سیا قصد داشت با ارائه یک لباس آغشته به میکروب و باکتری به کاسترو وی را به یک بیماری پوستی شدید مبتلا کند. این نقشه ظاهرا قرار بود توسط یک وکیل آمریکایی به نام جیمز بی‌. دوناوان که برای آزادی زندانیان خلیج خوک‌ها عازم مذاکره با کاسترو شده بود، اجرا شود اما وی در نهایت این ماموریت را نپذیرفت و این نقشه نیز ناکام ماند.

۵- سرنگ تزریق زیرپوستی خودکار؛ سازمان سیا با استفاده از رونالدو کوبیلا یکی از دوستان کاسترو تلاش کرد که از طریق یک آمپول زیرپوستی مسمومی که به طرز ماهرانه‌ای در یک خودکار جاسازی شده بود، کاسترو را از پا درآورد اما ترور جان کندی رئیس جمهور وقت آمریکا موجب ناکامی این طرح ترور شد.

فیدل کاسترو، که مدتی پیش از سیاست کناره گیری کرده بود، روز جمعه ۵ آذر ماه ۹۵ و در سن ۹۰ سالگی بدرود حیات گفت.


زندگینامه فیدل کاسترو

وقتی فیدل کاسترو شرمنده رهبر انقلاب شد

شرق در بخشی از گزارش خود از رابطه فیدل کاسترو با سران عالی نظام جمهوری اسلامی به ماجرای دست دادن او با آیت‌الله خامنه‌ای اشاره کرده است.

در این مطلب آمده است؛

اجلاس سران عدم تعهد در سال ۶۵ فرصتی شد تا آیت‌الله خامنه‌ای که آن زمان ریاست‌جمهوری را به عهده داشتند، در زیمبابوه با کاسترو ملاقات کنند. همان سفری که روایت آن در کتابی با عنوان «از هراره تا تهران» منتشر شد.

در بخشی از این کتاب به ملاقات مقام معظم رهبری و فیدل کاسترو پرداخته شده و آمده است: «کاسترو با یونیفورم مرتب نظامی، درجه‌ها و دکمه‌های طلایی به سمتِ آقای خامنه‌ای می‌آید. درمقابلِ اتاق ملاقات، به همدیگر می‌رسند. کاسترو می‌خواهد دست بدهد، اما با تعجب می‌بیند که آقای خامنه‌ای به جای دست راست، دست چپ را جلو آورده‌اند. کاسترو با دست چپ دست می‌دهد و در حالی‌که هنوز دست آقای خامنه‌ای را در دست دارد، سؤال می‌کند: علت اینکه شما با دست چپ دست دادید چیست؟ آقای خامنه‌ای دست راستشان را کمی بالا می‌آورند، به آن نگاه می‌کنند و می‌گویند: این از ضایعات انقلاب است! کاسترو که متوجه ماجرا شده، دست چپ آقای خامنه‌ای را به نشانه محبت فشار می‌دهد و با افتخاری همراه با شرم می‌گوید: این ضایعات تاریخی و جاودانه است».

کتاب «از هراره تا تهران» نیز در ادامه روایتی که از نخستین دیدار مقام معظم رهبری و کاسترو دارد، می‌آورد: «در نظر کاسترو، آقای خامنه‌ای با همه رؤسای‌جمهور دیگر فرق می‌کند. او رنگ و بوی مردی را دارد که بدون کودتا و بدون رابطه با شوروی، آمریکا را در خاورمیانه زمین زد؛ رنگ و بوی امام را. کاسترو مبهوت امام خمینی است و این «سید»، با این لباس و با این ادبیات، برایش یادآور همان مرد است. چندین‌بار قصد کرده بود به ایران بیاید و امام را ببیند، اما شروع جنگ و حمایت شوروی از عراق، دست و پای انقلابیِ بزرگِ آمریکای لاتین را بسته است. سفر به ایران به معنی مخالفت با جهت‌گیری‌های بلوک شرق است؛ و نماد عدم تعهد در غرب، متعهد است به این جهت‌گیری‌ها!»


بیوگرافی فیدل کاسترو

افشای اطلاعاتی جالب درباره زندگی فیدل کاسترو

فیدل کاسترو رهبر انقلاب کوبا و یار دیرینه چه گوارا است. حالا پس از سال‌ها این سوال درباره او مطرح می‌شود که آیا او آدم مردمی بود و شبیه مردم عادی زندگی می‌کرد؟ بادیگارد او نظر جالبی درباره او دارد.

به گزارش فرادید به نقل از دیلی‌میل، او خود را مردی نشان می‌داد که چشمی به ثروت و مال‌اندوزی ندارد و در دام این چیزها نخواهد افتاد. اما واقعیت کمی متفاوت است. فیدل کاسترو رهبر کمونیست کوبا زندگی مجللی داشت و میلیون‌ها دلار سرمایه داشت. بادیگاردش می‌گوید که فیدل خیلی پولدار بود و حتی یک جزیره خصوصی به نامش بود.

دور از چشم مردم کوبا که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کردند، فیدل مانند یک «پادشاه» زندگی می‌کرد. جزیره خصوصی او «کایو پیِدرا» نام داشت که در آن یک رستوران شناور وجود داشت. علاوه بر آن، جزیره خصوصی او مجهز به سکوى‌ فرود بالگرد بود و فیدل دو دلفین دست‌آموز نیز داشت.

فقط افراد بسیار نزدیک به فیدل از بهشت خصوصی او در نزدیکی هاوانا خبر داشتند، جایی که رهبر انقلاب کوبا با همسر و پنج فرزندش خوش می‌گذراند. افراد معدودی به جزیره او سفر کرده بودند که یکی از این افراد «اریش هونِکر» رهبر آلمان شرقی تا پیش از سقوط دیوار برلین بود.

پس از اینکه فیدل در یک کودتای کمونیستی قدرت را به دست گرفت تمام تلاش خود را به کار گرفت تا کسی از آن جزیره بویی نبرد. زیرا فیدل در نگاه مردم نمونه راستین «اعتدال کمونیستی» بود. اما فیدل دور از چشم همگان در جزیره خود به سر می‌برد و از چشم‌اندازهای زیبای دریای کارائیب لذت می‌برد.

یکی از بادیگاردهای سابق فیدل تصمیم گرفت تا در کتاب «زندگی دوگانه فیدل کاسترو» از روی دیگر زندگی «فرمانده» پرده بردارد. نام آن بادیگارد «خوان رِینالدو سانچس» است که ۱۷ سال در کنار فیدل بود. در این کتاب آمده است که چگونه کاسترو پس از حمله ناموفق «خلیج خوک‌ها» در سال ۱۹۶۱ میلادی این جزیره را کشف کرد. در آن روزها، سازمان سیا به تبعیدی‌ها آموزش می‌داد تا دولت کوبا را سرنگون کنند. این جزیره تا ساحل ۱۶ کیلومتر فاصله دارد و کاسترو توسط محلی‌ها از مکان آن باخبر شده است. فیدل در این جزیره علاوه بر خانه خود یک اسکله ۶۱۰ متری نیز ساخته بود تا بتواند یات (قایق تفریحی) خود را در آن جای دهد.

سانچس می‌گوید که زندگی اجتماعی فیدل کاسترو حول محور یک پانتون شناورِ متصل به اسکله می‌چرخید که در آن کافه، باربکیو و محل مخصوص دو دلفین برای سرگرم کردن کودکانش وجود داشت. فیدل پیوسته به این جزیره سفر می‌کرد و به تفریح اصلی خود یعنی «ماهیگیری با نیزه» مشغول می‌شد.

سانچس در کتاب خود می‌نویسد: «فیدل کاسترو تلویحا به مسئله خاصی اشاره کرده بود و گاهی اوقات نیز به صراحت از آن سخن گفته بود. آن مسئله این بود که انقلاب فرصتِ تفریح و فراغت را از او گرفته و او از تفریح و تفرج هیچ چیزی نمی‌داند؛ حتی از مفهوم بورژوازی سفر و استراحت بیزار بود. از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۴، من صدها بار با فیدل به بهشت کوچک او رفتم و در ماهیگیری و ماجراجویی‌های زیر آب کنارش بودم.»

فیدل کاسترو در سال ۲۰۰۸ از قدرت کناره گرفت و برادرش رائول به جای او روی کار آمد. فیدل تمام تلاش خود را کرد تا مردم کوبا از وجود جزیره خصوصی او بویی نبرند.

سانچس می‌گوید که فیدل حتی حقایق مربوط به ثروتش را نیز از مردم پنهان می‌کرد. در کتاب سانچس آمده است که پس از اینکه دولت آمریکا با تبعید صد هزار کوبایی موافقت کرد، این کاسترو بود که انتخاب می‌کرد چه کسانی در سال ۱۹۸۰ کوبا را به مقصد فلوریدا ترک کنند. اما کاسترو به جای اینکه اجازه دهد خانواده‌ها به آمریکا بروند، زندان‌ها و تیمارستان‌ها را خالی از سکنه کرد و آن‌ها را به آمریکا فرستاد؛ ماجرایی که به تبعید دریایی «ماریل» مشهور شد. سانچس حتی ادعا می‌کند که کاسترو شخصا برگه ارسال قاتلان و متجاوزان به آمریکا را ارسال کرد، اما امکان آزادی مخالفان انقلاب خود را از آنان سلب کرد.


فیدل کاسترو کیست

پیکر فیدل کاسترو سوزانده شد

پیکر فیدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا که جمعه شب در۹۰ سالگی درگذشت بنا به وصیتش سوزانده شد.

به گزارش یورونیوز، یاد او فردا دوشنبه ابتداء طی مراسمی در میدان انقلاب هاوانا، پایتخت، گرامی داشته می شود و دوستدارانش به وی در میدانی که در آن بارها و بارها شاهد سخنرانی اش بودند به رهبر فقیدشان ادای احترام می کنند. به باور آنان فیدل کاسترو فرماندهی بود بی باک و بی بدیل، و به باور مخالفان، او دیکتاتوری بود مستبد.

خاکستر فیدل کاسترو سپس از هاوانا راهی شهر سانتیاگو می شود؛ درست برعکس مسیری که انقلاب کوبا آن را ۵۷ سال پیش با فیدل جوان پیموده بود، شهری که یادآور خاطرات بسیاری برای او و یاران نزدیکش بود.

در کوبا ۹ روز عزای عمومی اعلام شده و پرچم ها به احترام فیدل کاسترو نیمه برافراشته اند؛ به احترام رهبری که با فرو ریختن اتحاد جماهیر شوروی و نظام های کمونیستی جهان فرو نریخت و باورش به کمونیسم را در همسایگی آمریکا نباخت؛ باوری که به خاطرش هم مورد احترام بسیار است و هم مورد سرزنش و نفرت.

رائول کاسترو رئیس جمهوری کوبا در پیامی تلویزیونی در اعلام خبر مرگ برادرش مردم کوبا را این گونه مورد خطاب قرار داد:«مردم عزیز کوبا، با غم و اندوهی عمیق در برابر شما حاضر شده ام برای اینکه به ملتمان، دوستانمان در قاره آمریکا و مردم جهان اعلام کنم که امروز ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ ساعت ۲۲:۲۹ دقیقه فیدل کاسترو فرمانده کل قوای انقلاب کوبا درگذشت. تا پیروزی، همیشه.»


فیدل کاسترو

از علت ریش نتراشیدن کاسترو تا کتاب مورد علاقه‌‌اش

نگاهی اجمالی به زندگی فیدل کاسترو / ۱۰ نکته‌ای که درباره رهبر انقلاب کوبا نمی‌دانستید

کاسترو در سال ۱۹۵۰ میلادی از دانشگاه هاوانا فارغ التحصیل شد. او رهبری انقلاب کوبا برای سرنگونی باتیستا را در سال ۱۹۵۹ میلادی برعهده گرفت. او سبب شد تا کوبا تبدیل به اولین کشور کمونیستی در نیمکره غربی شود و پس از آن موج سوسالیسم در امریکای لاتین به راه افتاد. اصلاحات احتماعی را در کوبا آغاز کرد اما به دلیل سرکوب مخالفان و آزادی بیان و نقض حقوق بشر مورد انتقاد قرار گرفته است.
سرویس بین‌الملل- متولد ۱۳ آگوست سال ۱۹۲۶ میلادی در بیران کوبا بود. نام کامل او فیدل الخاندرو کاسترو بود. پدرش انجل کاسترو یک زمین‌دار ثروتمند اسپانیایی‌تبار بود و مادرش لینا رز یک اشپز بود که خدمتکار همسر اول پدر کاسترو بود. او چندین بار ازدواج کرد؛ نخست با دالیا سوتو دل واله که تاریخ آن نامعلوم است و پس از آن با میرتا دیاز بالارت در ۱۲ اکتبر سال ۱۹۴۸ میلادی که این ازدواج نیز به طول نیانجامید و در سال ۱۹۵۵ میلادی به طلاق منتهی شد.

به گزارش آفتاب‌نیوز؛ فرزندان او ناتالیا، خورخه انجل کاسترو، انتونیو، الخاندرو، الکسیس، الکس و میرتا کاسترو هستند که برخی از آن‌ها از همسر اول او و برخی دیگر از زنی هستند که معلوم نیست چه هویتی داشته است.

کاسترو در سال ۱۹۵۰ میلادی از دانشگاه هاوانا فارغ التحصیل شد. او رهبری انقلاب کوبا برای سرنگونی باتیستا را در سال ۱۹۵۹ میلادی برعهده گرفت. او سبب شد تا کوبا تبدیل به اولین کشور کمونیستی در نیمکره غربی شود و پس از آن موج سوسالیسم در امریکای لاتین به راه افتاد. اصلاحات احتماعی را در کوبا آغاز کرد اما به دلیل سرکوب مخالفان و آزادی بیان و نقض حقوق بشر مورد انتقاد قرار گرفته است.

در سال ۱۹۴۷ میلادی شورش ناموفقی را در جمهوری دومینیکین علیه ژنرال رافائل تروجیلو سازماندهی کرد.

در سال ۱۹۵۲ میلادی برای نمایندگی پارلمان نامزد شد. دولت کوبا در سال ۱۹۵۲ میلادی توسط باتیستا سرنگون شد و انتخابات به حالت تعلیق درآمد. در ۲۶ ژوئیه سال ۱۹۵۳ میلادی کاسترو و حدود ۱۵۰ نفر دیگر به پادگان نظامی مونکادا در سانتیاگو حمله کردند و تلاشی ناموفق برای سرنگونی رژیم باتیستا داشتند. در ۱۶ اکتبر سال ۱۹۵۳ میلادی کاسترو به ۱۵ سال زندان محکوم شد. در ۱۵ مه سال ۱۹۵۵ میلادی فیدل و رائول به عنوان بخشی از عفو عمومی زندانیان سیاسی آزاد شدند و آنان به مکزیک تبعید شدند. در آنجا بود که چه‌گوارا پزشکی ارژانتینی را ملاقات کردند و سازماندهی گروهی از تبعیدیان کوبایی را برعهده گرفتند. ‌آن‌ها گروهی چریکی را تشکیل دادند و در دسامبر سال ۱۹۵۶ میلادی هشتاد و دو تبعیدی کوبایی یک قایق بادبانی به نام گرانما را براه انداختند. بسیاری از آنان کشته شدند. بازماندگان، چه گوارا و کاسترو بودند که به کوه‌های سیرا ماسترا فرار کردند. در فاصله سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ میلادی آنان مبارزه مسلحانه را از این پایگاه سازماندهی کردند که شامل درگیری با دولتی و سوزاندن محصولات شکر بود. در ژانویه سال ۱۹۵۹ میلادی حکومت تحت زمامداری باتسیتا توسط کاسترو و افرادش سرنگون شد. پس از انقلاب، کاسترو تا فوریه آن سال نخست‌وزیر بود. او در آوریل سال ۱۹۵۹ میلادی از ایالات متحده بازدید کرد. در مه سال ۱۹۶۰ میلادی کوبا و اتحاد جماهیر شوروی روابط دیپلماتیک گسترده‌ای را برقرار کردند. در سپتامبر سال ۱۹۶۰ میلادی او در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی‌ای تاریخی داشت. در اوریل ۱۹۶۱ میلادی گروهی از تبعیدی‌های کوبایی که ۱۳۰۰ نفر بودند در خلیج خوک‌ها باهدف سرنگون‌کردن دولت انقلابی تازه روی‌کار آمده‌، حمله‌ای را انجام دادند اما شکست خوردند. بازماندگان این حمله در دسامبر سال ۱۹۶۲ میلادی در ازای مبادله ۵۳ میلیون دلار غذا و دارو به شیوه‌ای تحقیر‌آمیز با امریکا از سوی دولت کوبا آزاد شدند.

در دسامبر سال ۱۹۷۶ میلادی کاسترو رییس شورای دولتی شد. این عنوان جدید جایگزین پست ریاست‌جمهوری و نخست‌وزیری بود. در مارس سال ۱۹۷۷ میلادی جیمی کارتر رییس‌جمهوری امریکا به قانون ممنوعیت سفر امریکایی‌ها به کوبا پایان داد. در سپتامبر سال ۱۹۸۰ میلادی در حدود ۱۲۵ هزار نفر از کوبایی‌ها به امریکا مهاجرت کردند. در اوریل سال ۱۹۸۲ میلادی ریگان رییس‌جمهوری امریکا بار دیگر ممنوعیت سفر برای شهروندان امریکایی به کوبا را اعمال کرد. در آگوست سال ۱۹۹۴ میلادی بیل کلینتون رییس‌جمهوری بعدی پایان سیاست درهای باز به سوی پناهجویان کوبایی را اعلام کرد؛ سیاستی که از سوی لیندون جانسون رییس‌جمهوری وقت امریکا در سال ۱۹۶۶ میلادی اجرایی شده بود. از آن زمان تاکنون بسیاری از کوبایی‌هایی که به طور غیر‌قانونی به امریکا وارد می‌شوند بازگردانده شده‌اند. البته این موضوع درباره مهاجران غیر‌قانونی از مسیر دریایی صدق می‌کند و افرادی که از مسیر زمینی وارد خاک امریکا شده‌اند می‌توانند در آن کشور بمانند.

در ژانویه سال ۱۹۹۸ میلادی کاسترو استقبالی تاریخی از پاپ ژان پل دوم داشت که سفری پنج روزه را به کوبا داشت. این اولین باری بود که یک پاپ از کوبا بازدید می‌کرد. در دسامبر سال ۲۰۰ میلادی پوتین رییس‌جمهوری روسیه با کاسترو در کوبا دیدار و درباره تجارت و بدهی ۲۰ میلیون دلاری کوبا با کاسترو مذاکره کرد.

در بهار سال ۲۰۰۳ میلادی سرکوب گسترده مخالفان از سرگرفته شد و ۷۵ نفر از فعالان سیاسی بازداشت شدند. در اکتبر سال ۲۰۰۴ میلادی کاسترو پس از سخنرانی در حال خروج از تریبون به زمین افتاد. در ژوئیه سال ۲۰۰۶ میلادی تلویزیون دولتی کوبا اعلام کرد که فیدل کاسترو تحت عمل جراحی روده قرار گرفته و موقتا قدرت را به برادر جوان ترش رائول واگذار کرده است. در ژوئن سال ۲۰۰۷ میلادی کاسترو در تلویزیون دولتی کوبا ظاهر شد. او در اکتبر سال ۲۰۰۷ میلادی کتاب زندگی‌نامه خود تحت عنوان «زندگی من» را منتشر کرد. این کتاب شامل مجموعه‌ای از مصاحبه‌های انجام شده او با ایگناسیو رامونه روزنامه‌نگار بوده است. این کتاب در امریکا در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر شد.

در فوریه سال ۲۰۰۸ میلادی با توجه به وضعیت بد سلامت‌اش کاسترو استعفای خود را به عنوان رییس‌جمهوری اعلام کرد که از طریق روزنامه دولتی کوبا اعلام شد. در دسامبر سال ۲۰۰۸ میلادی او در یادداشتی اعلام کرد که کوبا مایل به گفت‌و‌گو با اوباما رییس جمهوری امریکاست. او در مارس سال ۲۰۱۱ میلادی در یادداشتی دیگر نوشت که از سمت ریاست حزب کمونیست کوبا استعفا داده است. در فوریه سال ۲۰۱۲ میلادی فیدل کاسترو خاطرات دوجلدی از زندگی‌نامه‌اش تحت عنوان «روزهای فیدل کاسترو دوران چریکی» را منتشر کرد که شامل گفت‌و‌گوهایش با کاتیوسا بلانکو بود. در اکتبر سال ۲۰۱۲ میلادی دولت کوبا تلاش کرد تا ثابت کند که کاسترو هنوز هم در سلامت به سر می‌برد. معاون رییس‌جمهوری وقت ونزوئلا مدعی شد که با کاسترو دیدار کرده و حال او خوب بوده است. در ژانویه سال ۲۰۱۵ میلادی اطلاعاتی به بیرون درز کرد که نشان می‌داد مذاکرات میان هاوانا و واشنگتن برای از سرگیری روابط آٰغاز شده است اما اعلام شد که کاسترو هنوز هم به امریکا اعتماد ندارد. در اوریل سال ۲۰۱۶ میلادی کاسترو در پایان کنفرانس کنگره حزب کمونیست کوبا که نشستی سه روزه بود گفت که من به زودی ۹۰ ساله خواهم شد. او گفت که خوشحال است که در این سن زنده است.

به گزارش آفتاب‌نیوز؛ در این میان ناگفته‌های جالبی هم هستند که شاید درباره فیدل نمی‌دانستید. در اینجا به ده مورد از آن ها اشاره خواهیم کرد:‌

۱-فیدل کاسترو در مزعه نیشکر خانواده‌اش متولد شد. پدر او در ابتدا یک کارگر مهاجر اسانیایی‌تبار بود اما پس از مدتی خود زمین‌دار شد. فیدل خود هیچ‌گاه خوشحال نبود که پسر یک زمین‌دار است و در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۲ میلادی این موضوع را بیان کرد و با جرات گفت که پسر فردی است که دهقانان را مورد سوء‌استفاده و استثمار قرار داده است.

۲-کاسترو زمانی که در دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا تحصیل می‌کرد به فعالیت سیاسی می‌پرداخت.

۳-همسر اول او دختر یک خانواده ثروتمند وابسته به رژیم باتیستا بود. علت طلاق گرفتن او از کاسترو پیدا کردن نامه‌های عاشقانه فیدل به معشوقه‌اش بود و این که متوجه شد پای زن دیگری در میان است.

۴-فیدل کاسترو به دلیل علاقه‌اش به سیگار برگ هاوانا شناخته شده بود. او به دلایل پزشکی و برای سلامتی‌اش در سال ۱۹۸۵ میلادی سیگار برگ را ترک کرد.

۵-او از زمانی که یک انقلابی جوان در کوه بود به داشتن ریش شهره بود. این صرفا نماد چریک بودن و یا به دلیل مبارزه نبود او گفته بود که اگر شما ۱۵ دقیقه وقت صرف تراشیدن ریش در روز کنید این یعنی ۵ هزار دقیقه وقت صرف اصلاح صورت کردن در یک سال‌! او گفته بود که ترجیح می‌دهد این زمان را صرف کارهای مهم‌تری کند.

۶-فیدل به مدت ۴۹ سال در قدرت بود. در این زمان در ایالات متحده امریکا ۱۰ رییس‌جمهوری به قدرت رسیدند.

۷- او یکبار گفته بود که یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌اش کتاب «زنگ‌ها برای که به صدای در می‌آیند» ارنست همینگوی بوده است که در طول جنگ داخلی اسپانیا در اواخر دهه ۳۰ میلادی نوشته شده بود.

۸- او به سخنرانی‌های هفت ساعته ممتد به خصوص در نهادهای بین‌المللی از جمله در مجمع عمومی سازمان ملل متحد شناخته شده بود.

۹-او در جوانی علاقه زیادی به پخت و پز و مطالعه کتاب داشت.

۱۰-در طول یک مصاحبه‌ای در آمریکا در سال ۱۹۹۴ میلادی کاسترو در مورد چشم‌انداز آزادی‌های سیاسی در کوبا گفت که کوبا را تنها می‌توان با انقلاب اداره کرد.

ویکی مستر : فیدل کاسترو و اطلاعات جالبی از زندگی او

ارسال نظر